عباس عبدی از تئوریسن های جریان اصلاحات، نکات قابل توجهی درباره تحریم ظریف بیان کرده و از مدافان برجام در این قضیه انتقاد کرده است.
گزیده هایی از یادداشت این چهره اصلاح طلب به شرح ذیل است:
* آقای ظریف هم در یک اظهارنظر عجیب اعلام کرد که اگر به عقب برگردد باز هم برجام را امضا میکند در حالی که واضح است که برجام به دلایلی به نقطه نامناسب و منفی رسیده است و باید نتیجه گرفت که ایشان با علم به این نتیجه آن را امضا کرده است و باید همه اینها را به مقامات مافوق خود میگفت هر چند نگفتن او نیز، رافع مسوولیت هیچ مقامی نیست.
* برخی گفتند ترامپ از اثرات ظریف بر انتخابات امریکا ترسید! فرض کنیم، چنین باشد، چه اهمیتی برای منافع ما دارد؟ مگر کسی در بندِ نادرستی منطق ترامپ است؟مگر ماموریت و کار آقای ظریف اثبات غیرمنطقی بودن کاخ سفید است؟ مگر در اعتقاد به غیرمنطقی بودن آنان شکی وجود داشت؟ هنگامی که جان بولتون مشاور امنیت ملی آنان رشوهبگیر از مجاهدین است، دیگر چه جایی برای اثبات امور کماهمیتتری از این واقعیت باقی میماند؟
* آقای ظریف اگر دنبال باز کردن درهای گفتوگو بود، باید به گونهای رفتار میکرد که دچار این تحریم نشود، البته اگر تحریم در فعالیتهای سیاسی او اثر منفی بگذارد. بنابراین تحریم شدن آقای ظریف هیچ نقطه قوتی برای راهبردهای مبتنی بر گفتوگو محسوب نمیشود. چون در نهایت به بسته شدن این راه ختم شده است و این یک شکست است و نه موفقیت. خروج امریکا از برجام و زمینگیر شدن آن توافق، نیز یک شکست است.
* به نظر بنده حتی اگر ترامپ هم نمیآمد و کلینتون انتخاب میشد، باز هم در اجرای برجام دچار مشکل و حتی مشکلات بدتری میشدیم. علت دوم اشکال اساسیتری است، البته مسوولیت هر دو علت متوجه کلیت نظام تصمیمگیر است ولی این مسوولیت برای برخیها پررنگتر است. این اشکال به درک نادرست از مفهوم توافق سیاسی آن هم در سطح بینالملل مربوط میشود.
* دوستانی که پیشنهاد مذاکره میدادند و به آن اصرار داشتند، چرا ضمانت اجرای آن را مورد توجه خود قرار ندادند؟ اگر قرار بود که وارد برجام شویم، باید فرض میکردیم که چنانچه طرف مقابل به تعهدات خود عمل نکرد ما چه باید انجام دهیم تا از ترس عمل ما، طرف مقابل به تعهداتش ملتزم باشد؟ به نظرم بسیاری از افراد درک درستی از ماهیت روابط بینالملل و سیاست واقعگرایانه ندارند و روابط بینالملل را به گفتوگو و صلحخواهی تقلیل میدهند، در حالی که روابط بینالملل در اصل متکی به قدرت است و بس.
* باید تاکید کرد که دوستان طرفدار مذاکره به نوعی دچار ایدآلیسم در سیاست خارجی شده بودند و هنوز هم از این وضعیت خارج نشدهاند
لازم به ذکر است که عباس عبدی در حالی اینک اینگونه به نقد برجام و به نوعی مذاکره کنندگان پرداخته که در گذشته در دفاع و تمجید از برجام کم نگذاشته بود.
منبع : جهان نیوز



